Sztuka tworzenia wzorów i rysunków z mleka na powierzchni kawy espresso.

Rodzaj kawy: espresso zalane gorącą wodą. Jej ilość jest bardzo różna: od 25-30 ml (co daje proporcje espresso do wody 1:1 i taka kawa jest nazywana w Ameryce „italiano” lub „short americano”) do 470 ml (co z kolei daje półlitrowy kubek „lury”). Uważa się, że americano narodziło się we Włoszech w trakcie II wojny światowej. Amerykańscy żołnierze prosili wówczas o dolewanie do espresso wody, tak aby otrzymać kawę podobną do tej, jaką pili w domu.

Po angielsku „mieszanka”. Jest to kombinacja różnych ziaren, zwykle z różnych krajów świata, które razem mają dać kawę o unikalnym i jednocześnie powtarzalnym smaku. Przeciwnością blendu jest single origin, czyli kawa jednorodna, pochodząca z jednego, konkretnego miejsca na świecie.

Cecha wypadkowa kwasowości, goryczki i konsystencji (body) kawy. Jest to uczucie jakie pozostaje na podniebieniu po wypiciu kawy. Kawa musi mieć pewną kwasowość (co nie oznacza, że musi być kwaśna!), musi się w niej czuć pewną goryczkę, która wynika z procesu palenia, a na końcu musi być odczuwalna na podniebieniu, nie może przepływać jak woda. Dobra kawa oscyluje więc pomiędzy słodyczą, gorzkością i kwasowością, ale nie jest sama z siebie ani słodka, ani gorzka, ani kwaśna.

Cecha kawy wyrażająca jej delikatność i świeżość, nuty cytrusowe i uczucie kwaskowatości. Jest to cecha, która budzi kontrowersje wśród nie-specjalistów. Potocznie uważa się, że jest to coś niepożądanego, często można usłyszeć opinie, że ktoś nie lubi „kwaśnej kawy”. Trzeba jednak powiedzieć, że jest różnica pomiędzy „kawą kwaśną”, a kawą mającą pewną kwasowość. Bez kwasowości kawa smakowałaby mdło. Najlepsze kawy z Afryki, np. etiopska Yirgacheffe, mają wyczuwalne nawet przez laika kwasowe nuty cytrusowe i jest to ich wielce pożądana i lubiana cecha. Co innego wspomniana „kwaśna kawa”. Jest to niepożądany defekt, mogący niekiedy powstawać w błędnym procesie produkcji i przypominać ocet lub ferment. W kwestii kwasowości kawa podobna jest nieco do wina: dobre trunki mogą mieć delikatne nuty cytrusowe, natomiast wina, które są kwaśne, są po prostu złe.

Pochodząca z Włoch kawa mleczna, robiona na bazie espresso. Jest w niej więcej mleka, niż w cappuccino („latte” znaczy mleko), jej objętość to 200 ml lub więcej, a spienione mleko zajmuje tylko trochę miejsca na samej górze. Latte (oraz cappuccino) we Włoszech pija się tradycyjnie do śniadania.

Pochodząca z Włoch kawa mleczna, robiona na bazie espresso. Do cappuccino używa się około 100 ml mleka, które po spienieniu powinno mieć 125 ml objętości. Przygotowany napój ma zatem wg włoskich standardów 150 ml. Mleczna pianka na powierzchni ma 1-2 cm grubości i jest całkowicie pozbawiona pęcherzyków powietrza, ma kremową konsystencję. Nazwa „cappuccino” pochodzi od koloru habitu kapucynów, który jest brązowo-biały.

Pochodząca z Włoch mała czarna kawa. Ma pojemność 25 – 30 ml, czas ekstrakcji (czyli przepuszczania wody przez zmielone ziarna) wynosi około 25 sekund, a temperatura użytej wody powinna wahać się w przedziale 88-92°C. UWAGA! Nie ma czegoś takiego jak „ekspresso”, co niekiedy można usłyszeć od klientów w kawiarniach. Sama nazwa „espresso” nie ma nic wspólnego z szybkością jego przygotowania, ale pochodzi od włoskiego przymiotnika „espressivo”, który oznacza wyrazisty, wyraźny.

Osoba, która zawodowo zajmuje się parzeniem oraz podawaniem kawy. Barista powinien posiadać znajomość gatunków kawy, umieć prawidłowo ją zmielić i zaparzyć w ekspresie kolbowym, podgrzać mleko i stworzyć tzw. „latte art”, a także odpowiedzieć na szereg pytań dotyczących kawy. W języku polskim funkcjonuje także określenie kawiarz (na mężczyznę) lub kawiarka (na kobietę).