Po polsku „płaska biała”. Jest to kawa pochodząca z Australii lub Nowej Zelandii (cały czas trwają spory o to gdzie zaczęto ją po raz pierwszy serwować). Tradycyjnie przygotowuje się ją z podwójnego espresso, które zalewa się gorącym mlekiem (niekiedy może być lekko spienione, ale tylko trochę). Jak nazwa wskazuje, flat white powinna być płaska na powierzchni.

Ogólna nazwa na przelewowe metody zaparzania kawy, czyli takie, w których zmielone ziarna są umieszczone w filtrze i przelewane gorącą wodą. Do metod przelewowych zaliczają się takie urządzenia jak drippery, chemex, czy klasyczne elektryczne ekspresy przelewowe.

Proces wstępnego zaparzania poprzez nasączanie niewielką ilością wody zmielonych ziaren kawy. W trakcie preinfuzji drobiny kawy pęcznieją i uwalniają resztki dwutlenku węgla, pozostałego po wypaleniu. Preinfuzja jest także znana pod angielską nazwą „blooming”, co oznacza „rozkwitanie”.

Nazwa metody i napoju kawowego powstającego poprzez moczenie (macerowanie) zmielonych ziaren kawy zimną wodą. Metoda ta zyskuje ostatnio na popularności, chociaż w Japonii jest znana od XVII wieku. Cold brew podaje się zwykle w lato, z dodatkiem kostek lodu.

Typowa dla espresso pianka znajdująca się na jego powierzchni. Powinna stanowić około 10% naparu, a jej kolor powinien być jasno lub średnio brązowy.

Włoska zasada, która określa co jest potrzebna do zaparzenia idealnego espresso. 4M to: Macchina, Maccinadosatore, Miscela, Mano, czyli: maszyna (ekspres), młynek, mieszanka kawy, ręka (wprawna ręka baristy). Mając te 4 elementy można przygotować znakomite espresso.

Urządzenie służące do ubijania zmielonej kawy w kolbie do zaparzania.

Pojedyncze zaparzone espresso

Proces zbyt krótkiego parzenia espresso, najczęściej spowodowany zbyt grubym zmieleniem ziaren kawy lub zbyt niskim ciśnieniem wody w ekspresie i zbyt małą jej temperaturą.

Proces zbyt długiego parzenia espresso, najczęściej spowodowany zbyt drobnym zmieleniem ziaren kawy lub zbyt wysokim ciśnieniem wody w ekspresie i zbyt dużą jej temperaturą.